پرداخت و در ضمن مطالبى كه متذكر مىشد ، فرمود : از من بپرسيد ؛ به خدا سوگند ! تا روز قيامت از چيزى نمىپرسيد ، مگر اينكه از چگونگى آن شما را مطلع مىسازم . از كتاب خدا بپرسيد ؛ به خدا سوگند ! هيچ آيه‌اى نازل نشده است ، مگر اينكه از همهء شما داناترم كه شب نازل شده است يا روز ، در صحرا نازل شده است يا در كوه . در اين هنگام « ابن كوّا » از جاى خود برخاست و گفت : يا امير المؤمنين ! معناى * ( « الذَّارِياتِ ذَرْواً » ) * چيست ؟ فرمود : واى بر تو ! متوجه باش كه هرگاه سؤالى مىكنى ، سؤالى باشد كه به كمالات و معلوماتت بيفزايد ، نه سؤالى كه به نخوت و تكبرت اضافه نمايد . سپس فرمود : * ( « وَالذَّارِياتِ ذَرْواً » ) * ، بادهاست ؛ * ( « فَالْحامِلاتِ وِقْراً » ) * ، ابرهاست ؛ * ( « فَالْجارِياتِ يُسْراً » ) * ، كشتىهاست ؛ * ( « فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً » ) * ، فرشته‌هاست . « ابن كوا » پرسيد : سياهيى كه در ماه ديده مىشود چيست ؟ فرمود : كسى كه كور است سؤالى كه مىكند در رابطهء با كور دلى اوست ! سپس اين آيه را تلاوت فرمود : * ( وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ وَالنَّهارَ آيَتَيْنِ فَمَحَوْنا آيَةَ اللَّيْلِ وَجَعَلْنا آيَةَ النَّهارِ مُبْصِرَةً ) * ( سوره اسراء ، آيه 12 ) ؛ ما شب و روز را دو نشانه ( توحيد و عظمت خود ) قرار داديم ؛ سپس نشانه شب را محو كرده ، و نشانه روز را روشنى بخش ساختيم . بنابراين ، نشانه شب كه محو مىگردد ، همان رنگ سياه است كه در ماه ديده مىشود ، پرسيد : آيا « ذو القرنين » پادشاه بوده يا پيغمبر ؟ فرمود : نه پادشاه بوده است و نه پيغمبر ؛ بلكه بندهء خدا بوده كه خدا را دوست مىداشته و خدا هم نسبت به او اظهار محبت كرده است . به فرمان خدا رفتار مىكرده و خدا هم ديگران را به فرمان او دعوت مىكرد . خداى تعالى او را براى هدايت مردمى گسيل داشت او به فرمان الهى آن مردم را به راه هدايت فراخواند . آنها كه حاضر نبودند دعوت او را بپذيرند ، ناحيهء راست سرش را شكافتند ! در ظرف مدتى كه خدا مىخواست ، به مداواى خود پرداخت تا بهبود يافت . بار ديگر خداى تعالى او را براى هدايت مأمور ساخت . او به وظيفه هدايت پرداخت .